અનિવાર્ય અસબાબ

નરેન્દ્રમંડલના અધિવેશનમાં ભાગ લેવા અમે દિલ્હી જતા હતા. અમારું સ્ટેશન નાનું હતું એટલે દિલ્હીમેલ ત્યાં ઉભો રહેતો નહોતો. એટલે એક ગાડી વહેલા જઈને અમારે એ મેલગાડી ઝાંસીથી પકડવાની હતી. એ નાના સ્ટેશન પર એ સવારે ત્રણચાર રાજાઓનો અસબાબ ભેગો થયો હતો. મહારાજા સાહેબો તો બધા મોટરોમાં જવાના હતા. માત્ર સામાન, સિપાઈઓ, અંગત સેવકો અને કારકુનો અને વધારામાં એ સૌની સંભાળ માટે એકાદ અમલદાર એમ મેળો જામ્યો હતો. રાજામહારાજાઓના ગંજાવર અને નકામા સામાનના ઢગલાઓથી હું વાકેફ હતો એટલે સામાનના આ પર્વતો એ મારું આશ્ચર્ય નહોતું, પરંતુ એક મહારાજાના સામાનમાં પડેલા વીસપચીસ મણના લીસ્સા પથ્થરે મારું ધ્યાન ખેંચ્યું. એક દાઢીવાળો દરવાન એ સામાનની રખેવાળી કરતો હતો. મેં એને પૂછ્યું : “ક્યોં ભાઈ, યહ પથ્થર કિસ કામકે લિયે હૈ?” દરવાને ઝૂકીને સલામ કરી અને બોલ્યો : “સરકાર હુઝુર કે સંગ ધોબી જાત હૈ દેહલી, વહાં ઉસે કપડે ધોનેકે લાને પથ્થર મિલો ના મિલો તો ઘરસે લે જાત હૈ.”

 

આ અનિવાર્ય અસબાબને જોઈ મને થયું કે હિંદુસ્તાનના નક્શામાં આ પીળા રંગની દુનિયાએ પણ ગજબ કર્યો છે.

(“અમાસના તારા” – કિશનસિંહ ચાવડા)

Advertisements

One response to “અનિવાર્ય અસબાબ

  1. સાવ સાચી વાત છે.
    આ જુઓને તમારો બ્લોગ પણ પીળા રંગથી કેવો શોભી ઉઠ્યો છે 🙂

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s